Gminne Centrum Edukacji w Igołomi - Historia Szkoły Podstawowej w Igołomi

Do szkoły uczęszczały dzieci z: Igołomi, Koźlicy, Zofipola, Odwiśla, Pobiednika, Tropiszowa, Glewa, Glewca, Szarbii i Czernichowa. Istniał czteroklasowy system nauczania, szkolnictwo było niepowszechne (jedno dziecko z domu).

Od 1918r.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę system nauczania stał się powszechnym, a czteroklasowa szkoła przeistoczyła się w siedmioklasową. Oprócz istniejących dotychczas pomieszczeń przy budynku gminnym wynajmowano sale w prywatnych domach oraz domach różnorodnych instytucji. I tak jedną sale wynajmowano u sióstr "służebniczek", jedną w budynku spółdzielczym i jedną u Pana Kazaneckiego.

Rok 1933r.

Wybudowano jedno skrzydło obecnego budynku "starej szkoły" - skrzydło północne. 1934r. Budowa drugiego południowego skrzydła szkoły. Szkoła odtąd zajmowała sześć sal lekcyjnych, otynkowanych, podłoga w nich była drewniana, ogrzewanie zapewniały metalowe piece. Na zajęcia uczęszczało dużo dzieci, z każdego rocznika były po 2 klasy czterdziesto i więcej osobowe. Kierownikiem szkoły w tym czasie był pan Wacław Górecki.

Grono pedagogiczne szkoły stanowili nauczyciele:
P. Eugenia Willam- historia, jęz. polski, + młodsze klasy
p. Smagacz - młodsze klasy, j polski, przyroda (zajmowała się Czerwonym Krzyżem na terenie szkoły organizując pomoc dla biednych dzieci)
p. Derdał - zajęcia cielesne, geografia, język polski, matematyka, śpiew
p. Władysław Wójcik - wychowanie cielesne, śpiew (chór) W konkursach wśród okolicznych szkół igołomska szkoła zajmowała regularnie I miejsca w śpiewie chóralnym i sporcie
p. Ludwik Błachowicz - matematyka, fizyka, geografia
p. Janina Janicka - uczyła od 1918r młodsze klasy
p. Genowefa Iwaniuk

Lata 1945 -1950.
Po wyzwoleniu podręczniki były rozprowadzone bez pobierania opłat. Nauczany był przez pewien okres język angielski przez kierownika szkoły p. Góreckiego . Istniały podręczniki do języka angielskiego. Grono pedagogiczne stanowiły w tym okresie: Emilia Cygan, Eugenia Willam, Stefania Jamka, Janina Przybylska, Ludwika Rydz, Stanisława Łysek, Tadeusz Nakielski, Jarosław Nieścieruk, ks. Samolej. Działały Spółdzielnia Uczniowska, samorząd, kółko krajoznawcze. Nauka odbywała się w sześciu salach, źle ogrzewanych w czasie zimy, przy minimalnym zaopatrzeniu w pomoce naukowe. Do szkoły uczęszczało w siedmiu klasach 354 dzieci (1949r). Średnio na jedną klasę przypadało 50 uczniów ( jedna z klas liczyła 60 uczniów).

Lata 1951 - 1960

W dalszym ciągu mankamentem szkoły jest znaczna liczebność klas. Charakterystycznym elementem tego okresu było prowadzenie przez uczniów ogródka doświadczalnego, w którym dzieci uprawiały różnego rodzaju warzywa. W szkole działały organizacje: Polski Czerwony Krzyż, Szkolna Kasa Oszczędności, Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, Organizacja Harcerska, istniały też świetlica i biblioteka. Nauczyciele prowadzili kółka zainteresowań: polonistyczne, historyczne, geograficzne i artystyczne. Sale szkoły wykorzystywane były na różnego rodzaju ogólno wiejskie uroczystości, seanse objazdowego kina, zebrania wiejskie. W 1953 roku stanowisko kierownika szkoły objął Boguchwał Grzanka. Trzon Grona Pedagogicznego w tych latach stanowili: Eugenia Willam, Ludwika Rydz, Marta Grzanka, pani Sosnalecka, Zofia Nowak (1954), Matylda Lesiuk (1957), Maria Górecka (1958). W 1954 roku wprowadzone zostały egzaminy promocyjne oraz egzaminy ukończenia szkoły po siódmej klasie. W 1957 roku OH przeistoczyła się w ZHP. Pierwszym opiekunem ZHP została Zofia Nowak. W tym samym roku na krótko powróciła do szkoły religia, jej nauką zajmował się ksiądz Ludwik Kołacz. W roku szkolnym 1958/59 działał w szkole Uniwersytet Powszechny, którego zajęcia odbywały się w niedziele. Duży nacisk w edukacji kładziono na czytelnictwo ( konkurs czytelniczy) oraz uprawianie sportów zimowych.

Lata 1960 -1969

W 1960 roku odbył się remont szkoły. Zmniejszyła się nieco ilość dzieci, w 1962 roku szkoła liczyła 284 a w 1967 285 uczniów, coraz prężniej działała biblioteka, w 1965 roku na jej stanie było 2825 książek. Oprócz wymienionych już nauczycieli w szkole w latach sześćdziesiątych pojawili się następujący pedagodzy: Juliusz Mikołajczyk (1961), Helena Fedorow (1964), Alicja Kotarba (1966), Barbara Grecka (Soból) (1966). W latach 1964 oraz 1968 wizytację szkoły przeprowadzał podinspektor Adam Konieczny. Od 1964 roku równolegle ze szkołą podstawową w budynku odbywały się zajęcia Szkoły Przysposobienia Rolniczego, przemienionej później w Zasadniczą Szkołę Rolniczą. W roku szkolnym 1966/67 zaczął obowiązywać ośmioklasowy system nauczania podstawowego. Pierwszą wychowawczynią ósmej klasy w szkole w Igołomi była Ludwika Rydz. W 1967 roku kierownikiem szkoły został Juliusz Mikołajczyk. Prężnie działała pod koniec lat sześćdziesiątych prowadzona przez Krystynę Wieczorek 16 drużyna ZHP zrzeszająca zastępy: Biedronek, Czerwonych Beretów, Szarotek, Czarnych Stóp. Pod szczególną opieką organizacji harcerskiej były groby nieznanych żołnierzy oraz powstańców z okresu Powstania Styczniowego na igołomskim cmentarzu.

Lata 1970 - 1975

  W dniu 28 lutego 1970 roku odbyła się uroczystość nadania Szkole Podstawowej w Igołomi imienia BOHATERÓW POWSTANIA STYCZNIOWEGO.  Z tej okazji odbyła się w szkole wielka uroczystość, w której uczestniczyli przedstawiciele ówczesnych władz wojewódzkich oraz oświatowych. Akt nadania imienia szkole odczytał inspektor szkolny Stanisław Pluta. Szkoła otrzymała również odznakę Opiekuna Pomników Męczeństwa. W roku nadania imienia szkole, grono nauczycielskie stanowili: Helena Fedorow, Janina Stokowicka, Barbara Soból, Alicja Rotarska, Marta Mikołajczyk, Wanda Walczyk, Krystyna Jazgar, Krystyna Wieczorek. W dalszym ciągu bardzo była trudna sytuacja lokalowa igołomskiej szkoły. Szkoła była druga pod względem liczebności w powiecie proszowickim, jednocześnie zajmując ostatnie miejsce, jeśli chodziło o ilość sal lekcyjnych. W roku 1972 roku pojawiła się w prasie notatka o planie budowy nowej szkoły. W szkole w 1970 roku uczyło się 291 dzieci, powstawały zalążki współpracy z Poradnią Zawodową. Działają w tym czasie organizacje ZHP, SKO, PCK. W tych latach w szkole rozpoczynają pracę późniejsze wieloletnie nauczycielki tutejszej szkoły Krystyna Czekaj, Zofia Pióro, Alicja Majewska, Halina Borowska, Marta Mikołajczyk. Lekcje odbywały się na dwie zmiany. Brak było sali gimnastcznej, pracowni prac ręcznych, pomieszczenia dla biblioteki, opłakany był stan zewnętrznych ubikacji. Przez kilka lat trwały próby remontu ogrodzenia szkoły (drewnianego płotu), które istniało w stanie resztkowym oraz cieknącego dachu. W 1973 roku wprowadzone zostały w miejsce czterech, dwa semestry. Wprowadzona została też obowiązkowa praca społeczna uczniów w wymiarze roczym równym tygodniowej ilości godzin lekcyjnych. W szkole praca ta realizowana była przez naprawę sprzętu szkolnego. W roku szkolnym 1973/74 powstał pierwszy Komitet Budowy Szkoły w Igołomi.

Lata 1976 - 1980

W 1976 roku w szkole zaczęło działać ognisko przedszkolne będące zalążkiem późniejszych oddziałów przedszkolnych. Zajęcia ogniska odbywały się cztery razy w tygodniu po trzy godziny. Pierwszą opiekunką ogniska była rozpoczynająca pracę w igołomskiej placówce Stanisława Dobosz. Kadrę pedagogiczną szkoły stanowili wówczas oprócz dyrektora: Marta Mikołajczyk, Barbara Soból, Krystyna Czekaj, Stanisława Dobosz, Danuta Mastalerz, Zofia Pióro, Alicja Majewska. Opiekę nad biblioteką w miejsce Krystyny Wieczorek objęła na wiele lat Marta Mikołajczyk. Bibliteka mieściła się w kilku rozrzuconych po salach i korytarzu szafach, brak było oddzielnego pomieszczenia. Opiekunką ZHP została Stanisława Dobosz, SKO Krystyna Czekaj, Samorządu Barbara Soból. Rok 1978 upamiętnił się w historii szkoły decyzją o przeniesieniu klas siódmych i ósmych do Szkoły nr. 80 w Nowej Hucie. Odtąd Szkoła Podstawowa w Igołomi miała status szkoły sześcioklasowej.

Lata 1986-1990

Rok 1986 jest ostatnim rokiem naboru do zasadniczej Szkoły Rolniczej w Igołomi. W latach osiemdziesiątych coraz bardziej staje się realna budowa nowej szkoły. Rozwiązane zostały wreszcie problemy z lokalizacją budunku. W 1989 rozpoczęły się prace ziemne przy fundamentach nowej szkoły. Dnia 22 września 1990 roku odbyła się uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego przez księdza biskupa Kazimierza Górnego. Po wielu latach do szkoły w 1990 roku powróciła nauka religii. Zajęcia religii początkowo w salce katechetycznej prowadził ksiądz Władysław Dańkowski oraz siostra zakonna Renata Dudzik. W roku 1987 reprezentacja szkoły pod opieką Krzysztofa Zawadzkiego zdobyła na szczeblu wojewodzkim puchar w mini piłce nożnej. W roku szkolnym 1990/1991 wprowadzona zostaje sześciostopniowa skala ocen. Prace w szkole w tych latach podejmują Maria Rysak (1986) i Urszula Domino (1989).

Lata 1991 - 1995

W 1991 roku szkoła przejmuje pod opiekę salkę katechetyczną. Zajecia religii prowadzone są odtąd w salach budynku szkolnego, a w salce uczą się klasy pierwsze. Rok poźniej wedlug nowych zasad (konkurs) odbywa się wybór nowego dyrektora, którym zostaje dotychczasowy dyrektor Juliusz Mikołajczyk. W tym samym roku wymienione zostały podłogi w salach starej szkoły, wymalowane zostały sale, wykonana została dokumentacja instalacji centralnego ogrzewania. Odziały przedszkolne przeszły pod opiekę gminy. W roku 1993 opracowany został nowy Statut Szkoły. Dnia 26 września wspólnie z Urzędem Gminy została zoorganizowana uroczystość zakończenia obchodów 130 rocznicy wybuchu Powstania Styczniowegou. W uroczystości wzieli udział; przedstawiciele władz miasta Krakowa z prezydentem Jozefem Lasotą, przedstwiciele kuratorium oraz władz Gminy. Artystyczna część programu został przygotowana przez dzieci ze szkół podstawowych z Igołomi i Wawrzeńczyc. W roku szkolnym 1995/1996 w skład Grona Pedagogicznego wchodzili Marta Mikołajczyk, Barbara Soból, Krystyna Pabiś, Danuta Mastalerz, Stanisława Dobosz, Urszula Domino, Małgorzata Skiba, Ewa Krzyk, Krzysztof Zawadzki, Andrzej Kudła, Maria Rysak, Maria Gapys, Agnieszka Chmielewska.